Przykłady historyczne wymagają ostrożnej kwalifikacji:
USA i ZSRR (1947–1991) – klasyczny przykład bipolarności systemowej na skalę globalną Wielka Brytania i Francja (XVIII wiek) – funkcjonowały w szerszym europejskim systemie wielomocarstwowym, nie są przykładem czystej bipolarności systemowej
Kenneth Waltz argumentował, że bipolarność jest najbardziej stabilnym układem międzynarodowym, ponieważ dwa mocarstwa mogą szybko reagować na zmiany w równowadze sił. W systemie bipolarnym brak jest możliwości przerzucania odpowiedzialności za bezpieczeństwo na inne państwa (tzw. buck passing).
Dale Copeland zakwestionował tę tezę, wskazując, że bipolarność rodzi specyficzne ryzyko wojny, gdy zachodzi dynamiczna zmiana siły jednego z mocarstw.
Okres zimnej wojny (1947–1991) jest najczęściej cytowanym przykładem systemu bipolarnego.
USA i ZSRR rywalizowały na wszystkich płaszczyznach: militarnej, gospodarczej, ideologicznej i kulturowej. Mimo tej rywalizacji, obie strony unikały bezpośredniego konfliktu militarnego. Zimna wojna była okresem licznych wojen zastępczych (Korea, Wietnam, Afganistan).