W łączności satelitarnej konstelacje umożliwiają telefonię satelitarną, transmisję danych, łączność ratunkową, Internet rzeczy, śledzenie statków i samolotów oraz szerokopasmowy dostęp do Internetu. Systemy niskoorbitalne zmniejszają opóźnienie względem klasycznych usług geostacjonarnych, lecz wymagają wielu satelitów, anten śledzących lub fazowanych oraz automatycznego przełączania połączeń między kolejnymi satelitami.
W obserwacji Ziemi konstelacje zwiększają częstotliwość obrazowania tego samego miejsca, skracają czas oczekiwania na dane po katastrofach naturalnych i umożliwiają łączenie pomiarów z wielu instrumentów. Przykładami są konstelacje teledetekcyjne i środowiskowe, takie jak A-Train, RapidEye czy SAR-Lupe, choć część z nich stanowi raczej skoordynowany układ misji niż jednorodną konstelację w ścisłym znaczeniu tego pojęcia. Od tej kategorii należy odróżnić długoletnie serie misji ciągłych, takie jak program Landsat, w których kolejne satelity przejmują zadania poprzedników, ale nie pracują równocześnie jako jeden system.