Rys historyczny Pierwsze prace teoretyczne dotyczące konstelacji satelitów przeznaczonych do globalnego pokrycia powierzchni Ziemi powstały na początku lat 60. XX wieku, między innymi analizy Lawrence'a Vargo („Orbital Patterns for Satellite Systems”, 1960) oraz Donalda Lüdersa („Satellite Networks for Continuous Zonal Coverage”, 1961). W latach 70. zaproponował opis regularnych układów satelitów na orbitach kołowych, zapisywany w notacji nazwanej później jego nazwiskiem.
W praktyce pierwszą rozległą konstelacją operacyjną był amerykański system nawigacyjny Transit, wykorzystywany od lat 60. przez marynarkę wojenną USA na niskiej orbicie biegunowej. W latach 90. powstały pierwsze globalne konstelacje telefonii satelitarnej, takie jak Iridium i Globalstar, a architektura systemów nawigacyjnych GPS i GLONASS na orbitach średnich osiągnęła dojrzałość operacyjną. Pod koniec drugiej dekady XXI wieku obraz konstelacji niskoorbitalnych zdominowały bardzo liczne systemy szerokopasmowe Starlink i OneWeb.
Dlaczego stosuje się konstelacje?