Typy orbit i konfiguracji thumb|Porównanie konstelacji biegunowej (z lewej) i konstelacji Walkera (z prawej). Konfiguracja biegunowa obejmuje rejony okołobiegunowe, natomiast układ Walkera koncentruje się na szerokościach niskich i średnich. Konstelacje niskoorbitalne (LEO, z ang. low Earth orbit) są użyteczne wtedy, gdy wymagana jest niewielka odległość do użytkownika, małe opóźnienie sygnału, wysoka rozdzielczość obserwacji albo możliwość stosowania mniejszych terminali. Ich wadą jest konieczność użycia wielu satelitów i częstych przełączeń, ponieważ pojedynczy satelita niskoorbitalny przebywa nad danym obszarem jedynie przez krótki czas.
Konstelacje na średniej orbicie okołoziemskiej są typowe dla globalnych systemów nawigacji satelitarnej. Wysokość orbit pozwala zmniejszyć liczbę satelitów w porównaniu z LEO, a jednocześnie utrzymać mniejsze opóźnienie i większą użyteczność na wysokich szerokościach geograficznych niż w przypadku samej orbity geostacjonarnej.
Układy geostacjonarne i geosynchroniczne są istotne dla łączności, transmisji danych i niektórych systemów regionalnych.