Trzy satelity geostacjonarne mogą teoretycznie pokrywać większość zamieszkanej powierzchni Ziemi, jednak praktyczna dostępność zależy od lokalnych przeszkód terenowych, kąta elewacji anteny, mocy sygnału i wymagań usługi.
Konstelacje na orbitach silnie eliptycznych, takich jak orbity typu (okres około 12 godzin, apogeum nad obszarami okołobiegunowymi) lub (okres dobowy, również z apogeum nad wysokimi szerokościami), umożliwiają dłuższe przebywanie satelity nad wysokimi szerokościami geograficznymi. Stosuje się je tam, gdzie satelity geostacjonarne są widoczne nisko nad horyzontem albo gdzie potrzebny jest dłuższy czas widoczności nad północnymi lub południowymi regionami.
Segment naziemny i łącza między satelitami Konstelacja jest systemem obejmującym nie tylko satelity, lecz także centra kontroli, stacje monitorujące, stacje bramowe, sieć dystrybucji danych i terminale użytkowników. Segment naziemny wyznacza orbity, wysyła komendy, monitoruje stan satelitów, odbiera dane i przekazuje je do sieci naziemnych albo do użytkowników końcowych.