Do elementów fantastycznych utworu można zaliczyć elementy związane z zaświatami, a także baśniowych kowali-olbrzymów, prawdopodobnie inspirowanych mitem Hefajstosa, którzy pojawiają się w jednej ze scen.
Anna Wietecha uznała utwór za „znaczący w [Prusa] rozważaniach o ludzkim poznaniu i doświadczaniu”, poruszający problematykę „pytań o epistemologiczny status świata”, zadanych w formie „gorączkowego marzenia czy też snu”. Wietecha uznała utwór za rozwijający prąd twórczości Prusa przedstawiony wcześniej, w 1887 roku w utworze Dziwna historia.
Grażyna Legutko interpretuje „Sen” Bolesława Prusa jako część „ontologicznego tryptyku” nowel Prusa poświęconego pytaniom o sens życia, cierpienia i istnienia świata pozagrobowego (do tego „tryptyku”, obok „Snu”, zaliczyła nowele „Cienie” i „Nic nie ginie!”). Według autorki gorączkowy sen bohatera ma charakter epifanii: bohater uzyskuje dostęp do „innego świata”, w którym odkrywa ukryty porządek rzeczywistości, duchowy sens cierpienia oraz wzajemne powiązania wszystkich bytów. Wizje przedstawione w utworze – świetlista kraina szczęścia, alegoryczna kuźnia „wykuwająca” ludzkie dusze poprzez cierpienie oraz obraz kosmicznej Rzeczywistości badanej przez uczonych – prowadzą do wniosku, że świat nie jest chaosem, lecz harmonijną i celową całością.