Współczesna odpowiedź zwolenników interpretacji (m.in. Saundersa i Wallace’a) odwołuje się do wywoływanej przez środowisko superselekcji (): tylko niektóre stany – tzw. stany wskaźnikowe () – są odporne na oddziaływanie z otoczeniem i dlatego nadają się do roli stabilnych makroskopowych zapisów. Baza preferowana wyłania się wtedy z fizycznej dynamiki, nie musi być postulowana z zewnątrz. Wallace argumentuje, że nie jest to problematyczne: pokazuje jedynie, że gałęzie nie należą do podstawowej ontologii teorii, lecz do ontologii emergentnej, a posługiwanie się takimi przybliżonymi, efektywnymi opisami jest w naukach fizycznych rutyną. Realność gałęzi Wallace wiąże z koncepcją „realnych wzorców” () Daniela Dennetta: makroskopowy obiekt jest wzorcem, którego realność zależy od mocy wyjaśniającej i predykcyjnej teorii uwzględniających go w swojej ontologii. Tak jak tygrys czy temperatura pozostają realne, mimo że nie występują wprost w opisie cząstek elementarnych, tak gałęzie są realnymi, niezależnymi od obserwatora wzorcami wyłaniającymi się z dekoherencji.