XX wieku, począwszy od prac , a następnie Wojciecha Żurka i innych autorów.
Dekoherencja nie jest jednak samodzielną pełną interpretacją prawdopodobieństwa. Wyjaśnia ona, dlaczego gałęzie przestają praktycznie interferować i dlaczego opis klasyczny jest dobrym przybliżeniem, ale nie usuwa wszystkich pytań o to, jak przypisywać wagi gałęziom oraz dlaczego subiektywne oczekiwania obserwatora powinny być zgodne z regułą Borna. Bardziej szczegółowe rekonstrukcje pokazują, jak z dynamiki układów otwartych wyłaniają się quasi-klasyczne „dziedziny” o stabilnych, w przybliżeniu klasycznych regularnościach.
Problem bazy preferowanej Interpretacja wielu światów w pierwotnych ujęciach Everetta i DeWitta przyznawała pomiarom szczególną rolę: to one wyznaczały, która baza przestrzeni Hilberta definiuje „światy”. Bez tego arbitralnego wyboru teoria byłaby niejednoznaczna – ten sam stan kwantowy można matematycznie rozwinąć na nieskończenie wiele sposobów. Ten problem stał się znany jako problem bazy preferowanej.