Wcześniej, w 1994 roku, zespół kierowany przez Freedman oszacował stałą Hubble’a na 80 ± 17 km·s−1·Mpc−1 na podstawie wykonanych Kosmicznym Teleskopem Hubble’a obserwacji cefeid w gromadzie galaktyk w Pannie. Odpowiadało to wiekowi Wszechświata około 8 mld lat. Wynik ten, zestawiony z ogłoszonymi niedługo potem szacunkami wieku najstarszych gwiazd w gromadach kulistych sięgającymi 16 mld lat, wywołał gwałtowny spór o tak zwany paradoks wieku. Jerzy Kowalski-Glikman pisał w 1998 roku, że paradoks jest bliski rozwiązania, bo obie strony musiały skorygować swoje oceny, uznając gwiazdy za młodsze, a Wszechświat za starszy, niż sądzono.
Projekt miał znaczenie nie tylko jako pojedynczy pomiar, lecz także jako uporządkowanie całej drabiny odległości kosmicznych. Połączył obserwacje cefeid, supernowych typu Ia, związek Tully’ego-Fishera, i inne wskaźniki odległości w spójnym programie obserwacyjnym. W późniejszym przeglądzie Freedman i Barry F.