Madore przedstawiali stałą Hubble’a jako parametr zależny od całej hierarchii kalibratorów odległości, dlatego rezultat Key Project był częścią dłuższego programu kontroli skali odległości i jej niepewności systematycznych.
Stała Hubble’a i napięcie w jej pomiarach W XXI wieku Freedman uczestniczyła w pracach nad niezależnymi metodami pomiaru stałej Hubble’a, zwłaszcza w programie Carnegie-Chicago Hubble Program, rozwijającym kalibracje w podczerwieni i inne elementy niezależnej skali odległości. Zespół ten wykorzystywał (TRGB) jako alternatywny kalibrator odległości, mniej podatny na niektóre niepewności systematyczne skali odległości opartej na cefeidach.
Te badania są częścią szerszej rozbieżności obserwacyjnej określanej jako napięcie stałej Hubble’a: pomiary lokalne tempa ekspansji Wszechświata dają wartości wyższe niż wnioski z modelu kosmologicznego dopasowanego do danych mikrofalowego promieniowania tła. Freedman podkreślała potrzebę kontroli niepewności systematycznych przed interpretowaniem rozbieżności jako przesłanki za fizyką wykraczającą poza standardowy model kosmologiczny ΛCDM. W przeglądzie z 2021 roku argumentowała, że wyniki oparte na TRGB nie wymagają jeszcze odchodzenia od modelu ΛCDM, ale rozstrzygnięcie sporu wymaga dalszych niezależnych kalibracji.