Franz Carl von Werder (ur. 26 października 1788 w Magdeburgu, zm. 30 czerwca 1869 w Poczdamie) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojen napoleońskich, generał-głównodowodzący I Korpusu Armijnego z dowództwem w Królewcu oraz wojskowy gubernator Kassel.
Życiorys W 1806 roku ukończył naukę w Korpusie Kadetów i jako chorąży (niem. Fähnrich) dołączył do Wydziału Głównego Pułku Gwardii. Rok później uzyskał stopień podporucznika (niem. Secondelieutenant) oraz przydział do Batalionu Gwardii. W trakcie wojen napoleońskich trzykrotnie awansował i zakończył konflikt w stopniu kapitana (niem. Cäpitan). W trakcie kampanii VI koalicji antyfrancuskiej wziął udział w bitwach pod Lützen i Lipskiem oraz w ataku na Paryż, za co został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy.
W 1818 roku awansował na majora, a siedem lat później powierzono mu dowództwo nad Szkolnym Batalionem Piechoty. Po awansie na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant) w 1834 roku stanął na czele 1. Pułku Piechoty Gwardii, a dwa lata później promowany został na pułkownika (niem. Oberst). W 1841 roku mianowany dowódcą 11. Brygady Piechoty, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor). Dwa lata później objął dowództwo nad 1. Brygadą Piechoty Gwardii oraz został komendantem Poczdamu.