Piastował te stanowiska do 1848 roku, kiedy otrzymał pod swoje rozkazy 12. Dywizję, ale jeszcze pod koniec tego roku powierzono mu funkcję komendanta wojskowego Nysy, a rok później otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generallieutenant). W 1851 roku powrócił do dowodzenia 12. Dywizją.
W 1854 roku mianowany przez króla Fryderyka Wilhelma IV generałem-głównodowodzącym I Korpusu Armijnego z dowództwem w Królewcu. Trzy lata później promowany na generała piechoty (niem. General der Inafanterie) oraz wpisany na listę oficerów 1. Pułku Piechoty Gwardii. W 1859 roku, na czas mobilizacji związanej z wojną francusko-austriacką, został gubernatorem Prus Wschodnich i Zachodnich. Po jej zakończeniu powrócił na stanowisko generała-głównodowodzącego, a w 1861 roku został szefem 4. Pułk Grenadierów. Na czas wojny duńskiej mianowany naczelnym dowódcą na obszarach I, II, V i VI Korpusów Armijnych. W 1865 roku przeniesiony w stan spoczynku. Reaktywowany na okres wojny prusko-austriackiej, kiedy zajmował stanowisko gubernatora wojskowego Kassel.