W 1808 roku nabył lepsze opracowanie – , z którego przyswoił sobie podstawy nazewnictwa binominalnego Karola Linneusza. Wkrótce opanował całą wiedzę zawartą w tym tomie i zaczął wypożyczać lub kupować tyle książek botanicznych, ile tylko zdołał zdobyć. Z czasem nabył prace Williama Witheringa i Jamesa Edwarda Smitha. Zdaniem Casha to dopiero flory Jenkinsona i Robsona oraz Witheringa i Smitha pozwoliły mu z biegiem lat zbudować opinię naukowej dokładności. W ówczesnej botanice powszechne było zbieranie i suszenie okazów. Buxton nie lubił jednak zrywać roślin, którymi mogli cieszyć się inni, dlatego zwykle ograniczał się do obserwacji terenowych.
Według własnego świadectwa w wieku 62 lat, mimo niezbyt mocnej konstytucji, potrafił przejść trzydzieści mil dziennie.
Od 1821 roku pełne zatrudnienie zmusiło Buxtona do zawieszenia botanicznych wędrówek. Wrócił do nich dopiero w czasie kryzysu gospodarczego 1826 roku. W czerwcu tego roku, podczas wyprawy botanicznej na wrzosowisko pod Manchesterem, poznał , tkacza z Whitefield. Horsefield był przewodniczącym Prestwich Botanical Society i organizatorem ogólnych zjazdów botaników w różnych miejscowościach hrabstwa Lancashire.