Efekt wyspy Norfolk W czasie II wojny światowej fale radiowe pochodzące od Słońca wykryto niezależnie w Danii, Stanach Zjednoczonych, Anglii, Australii i Nowej Zelandii. Ze względów bezpieczeństwa odkrycia te w dużej mierze utrzymywano w tajemnicy aż do zakończenia wojny. Nowozelandzkie odkrycie nastąpiło między 27 marca a 1 kwietnia 1945 roku. Obsługa stacji radaru o częstotliwości 200 MHz Royal New Zealand Air Force na górze Mount Bates na wyspie Norfolk zaobserwowała wówczas silny wzrost szumu radiowego, pojawiający się jedynie w ciągu pół godziny od wschodu lub zachodu Słońca. Badanie zjawiska powierzono Alexander. Zjawisko nazwano „efektem wyspy Norfolk” (). Według relacji z wykładu radioastronoma Millera Gossa nazwę nadała mu sama Alexander.
Alexander zleciła obserwację Słońca w ciągu godziny od jego wschodu i zachodu w pięciu różnych lokalizacjach nowozelandzkich stacji radarowych: na wyspie Norfolk, na , w Whangaroa, w Maunganui Bluff i w . W kwietniu wszystkie pięć stacji zarejestrowało słoneczne emisje radiowe, co wykazało, że efekt wyspy Norfolk był istotny i związany z promieniowaniem Słońca. Na drugą połowę 1945 roku Alexander przygotowała szerszy program obserwacji Słońca, z udziałem stacji radarowych lotnictwa, wojsk lądowych i marynarki.