Jednocześnie Inglis utrzymywał bliskie kontakty z przemysłem. Pomógł utworzyć profesurę inżynierii lotniczej oraz powiązania z eksperymentalną stacją lotniczą . Uzgodnił z War Office możliwość studiowania programu inżynierskiego () przez oficerów . Historycy oceniali, że Cambridge zyskało za jego kadencji wysoką reputację dydaktyczną, choć jednostkę krytykowano za relatywnie słabszy nacisk na oryginalne badania.
Badania, instytucje i późna kariera mały|Wrak sterowca R101; Inglis zasiadał w komisji badającej katastrofę. Od 1923 roku Inglis badał drgania mostów kolejowych, m.in. we współpracy z . Ewing, przewodniczący Bridge Stress Committee przy , powierzył mu zasadniczą część matematyki projektu. Inglis opracował teorię oceny drgań wywoływanych przez siłę dynamiczną od niewyważonych części lokomotywy, określaną jako , a raport komisji z 1928 roku zalecał uwzględnianie tej siły w obliczeniach mostów. W 1934 roku wydał książkę , ocenianą jako wartościową zarówno dla matematyków, jak i inżynierów. W 1933 roku wygłosił Trevithick Memorial Lecture w ICE, a w 1935 roku został prezesem British Waterworks Association.