Odpowiadał za rozbudowę jednostki po wzroście zapotrzebowania na inżynierów po wojnie oraz za przeniesienie z Free School Lane do Scroope House przy Trumpington Street. Inglis pozyskał czteroakrowy (ok. 1,6 ha) teren Scroope House i do 1923 roku doprowadził do budowy laboratorium o powierzchni około 50 000 stóp kwadratowych (ok. 4600 m²), a w 1931 roku także budynku z salami wykładowymi i kreślarnią.
Wśród jego studentów byli m.in. Frank Whittle, (mechanik teoretyczny), (później nazywany „ojcem” Concorde’a) i (później parlamentarzystka). Utrzymywał kontakty również z rosyjskim inżynierem kolejowym i wykładał biochemikowi . W relacjach o jego dydaktyce powracał pogląd, że w ciągu dziesięciu lat 90% studentów zostanie menedżerami, a pozostali odniosą sukces jako prawnicy, pisarze i w podobnych zawodach – nie jako praktykujący inżynierowie. Jego odpowiedzią było możliwie szerokie wykształcenie inżynierskie, chroniące przed zbyt wczesną specjalizacją.