Projekty witraży katedralnych.
Charakterystyka artystyczna Warsztat i technika Mehoffer potraktował ołowianą siatkę witraża nie jako konieczność konstrukcyjną, lecz jako autonomiczny środek wyrazu – gruby, ekspresyjny kontur budujący formę na sposób bliski emalii komórkowej (cloisonné), co bywa określane mianem linearyzmu secesyjnego. Stosował przede wszystkim szkło antyczne barwione w masie, żółcień srebrową (Silbergelb) i modelunek czernią szklarską (Schwarzlot), wykorzystując tafle o zmiennej grubości i fakturze dla uzyskania gry światła załamującego się w masie szkła.
Styl i ikonografia Formalnie cykl przeszedł ewolucję od miękkiej, pastelowej secesji okien najwcześniejszych, przez nasyconą, dramatyczną dekoracyjność okien dojrzałych (Męczennicy), po uproszczone, zmonumentalizowane formy bliskie art déco w oknach prezbiterium. Charakterystyczne dla zespołu są: dekoracyjny horror vacui (motywy pawich piór, maków, ostów, architektury fantastycznej) oraz wprowadzenie do szwajcarskiej katedry rysów i strojów nawiązujących do polskiego folkloru, co badacze wiążą z estetyką Młodej Polski.