Wydaje się, że podróż umożliwiły więzy sąsiedzkie. Posiadłość Ekeberga we wsi Altomta sąsiadowała bowiem z domem Sparrmanów, z którymi był on zapewne blisko związany. Według Sparrmana to właśnie Ekeberg zaszczepił w nim chęć odbywania wielkich podróży, którą rejs do Chin tylko utwierdził. Ekeberg był pierwszym z protektorów Sparrmana. Dysponował rozległą wiedzą przyrodniczą i należał do Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk, która pragnęła wzbogacić swoje zbiory botaniczne i zoologiczne o nowe okazy z Dalekiego Wschodu. Statek zawijał po drodze na Jawę, a w drodze powrotnej na Wyspę Świętej Heleny i Wyspę Wniebowstąpienia. Sparrman przywiózł rośliny i zwierzęta, głównie owady, zarówno z Chin, jak i z Jawy. W 1768 roku opisał swoją podróż do Kantonu w rozprawie pro exercitio napisanej pod kierunkiem Linneusza i zatytułowanej Iter in Chinam („Podróż do Chin”). Naukowe rezultaty wyprawy były skromne, a praca ta sprowadzała się w istocie do wyliczenia i krótkiego opisu roślin, motyli oraz innych zwierząt zaobserwowanych podczas rejsu.