Relacje między obiema częściami Między fikcją a autobiografią, obiema narracjami prowadzonymi w pierwszej osobie, rozdział po rozdziale, nawiązuje się relacja. Na przykład fikcyjny Gaspard Winckler, który musi wyruszyć na poszukiwanie prawdziwego Gasparda Wincklera — samotnego, osieroconego, głuchoniemego dziecka — jawi się jako odpowiednik dorosłego Georges’a Pereca, który próbuje na nowo odnaleźć dziecko, którym kiedyś był, zrozumieć jego milczące cierpienie i ocalić je przed psychicznym rozbiciemClaude Burgelin, « W ou le Souvenir d’enfance (1975) et la mémoire juive de Georges Perec », http://files.eshkolot.ru/Perec%20Moscou.pdf. Ostatnia strona książki daje klucz do związku między wyspą W a życiem Pereca: wyspa ta, zorganizowana według absurdalnych praw, które odczłowieczają jej mieszkańców, stanowi fikcji transpozycję nazistowskich obozów koncentracyjnych, w których zginęła matka autora.

Rola pisania Jako epigraf autor cytuje Raymonda Queneau:

„Ta obłąkana mgła, pełna ruchomych cieni — jakże rozjaśnić ją mam?”