Gdy miałem trzynaście lat, wymyśliłem, opisałem i narysowałem pewną historyjkę. A potem o niej zapomniałem. Sześć lat temu, pewnego wieczoru w Wenecji, nagle powrócił do mnie jej — W — i pomyślałem sobie, że w pewien sposób opowiadała ona jeśli, nie o wielkiej historii, to przynajmniej o moich przeżyciach z dzieciństwa.”
Autobiograficzna narracja dotycząca wczesnego dzieciństwa opiera się na kilku fragmentach wspomnień; autor podkreśla „sztuczki” pamięci, zniekształcenia rzeczywistości, wybiórczość pewnych epizodów oraz zapominanie tych najbardziej traumatycznych. Następnie Perec wspomina lata spędzone w rodzinach adopcyjnych i w różnych internatach w Alpach. Podkreśla kruchą, niemal nierealną więź, łączącą go z pozostałymi członkami rodziny. Ta część opowieści kończy się powrotem do Paryża i odkryciem istnienia nazistowskich ośrodków zagładyClaude Burgelin, « W ou le Souvenir d’enfance (1975) et la mémoire juive de Georges Perec », http://files.eshkolot.ru/Perec%20Moscou.pdf.