Autobiografia Autobiografia zaczyna się od słów „Nie mam wspomnień z dzieciństwa. Całą moją historię do niemal dwunastego roku życia mogę streścić w kilku linijkach: ojca straciłem w wieku czterech lat, matkę, kiedy miałem sześć; wojnę spędziłem w kilku internatach w Villard-de-Lans. W roku 1945 adoptowała mnie siostra mojej matki razem ze swym mężem.
Przez długi czas ów brak historii działał na mnie uspokajająco — obiektywna suchość, absolutna przejrzystość i niewinna prostota znanych mi faktów zdawały się mnie chronić. Ale przed czym miałyby mnie chronić, jeśli nie przed moją historią? Historią moich przeżyć, historią prawdziwą, moją własną historią, która — jak można przypuszczać — ani nie składała się z suchych faktów, ani też nie była tak obiektywna, prosta, oczywista i niewinna.
„Nie mam żadnych wspomnień z dzieciństwa” — stwierdziłem to z przekonaniem, niemal wyzywająco. Nikt nigdy nie wypytywał mnie w tej sprawie. Osobista historia nie została wpisana w mój program. Oszczędzono mi jej. Inna historia, ta wielka ze swoim toporem, odpowiedziała już za mnie — wojna, obozy koncentracyjne.