Celem tego podejścia jest zachowanie podstawowej roli przyczynowości znanej z ogólnej teorii względności przy jednoczesnym odrzuceniu założenia, że czasoprzestrzeń jest ciągła aż do dowolnie małych skal. Ideę tę streścił hasłem „Order + Number = Geometry”: z odpowiednio rozumianego porządku przyczynowego oraz liczby elementów w obszarach czasoprzestrzeni powinny dać się odtworzyć własności geometryczne, w tym struktura konforemna i objętość. W tym sensie zbiory przyczynowe są próbą zbudowania geometrii czasoprzestrzeni z danych kombinatorycznych, bez wprowadzania z góry ciągłego tła metrycznego.
Poza częścią kinematyczną — definicjami, geodezyjnymi i estymatorami wymiaru — program obejmuje też próby nadania zbiorom przyczynowym dynamiki, od klasycznej sekwencyjnej dynamiki wzrostu po sumowanie po historiach. Bada się w nim również pola kwantowe na dyskretnej strukturze, nielokalność wynikającą z połączenia dyskretności z niezmienniczością Lorentza oraz przewidywania fenomenologiczne i kosmologiczne, w tym fluktuacje stałej kosmologicznej.