Mimo braku powszechnie przyjętego pełnego modelu grawitacji kwantowej zbiory przyczynowe pozostają aktywnym nurtem badawczym, w którym jednym z głównych problemów otwartych jest kontrolowane odtworzenie ciągłej czasoprzestrzeni z dyskretnego porządku.
Historia Przyczynowość od dawna odgrywała ważną rolę w fizyce teoretycznej. Wczesne próby uczynienia jej punktem wyjścia dla opisu czasoprzestrzeni wiązano między innymi z pracami Hermanna Weyla, Hendrika Lorentza i Alfreda Robba. Ważnym etapem były rozważania Rogera Penrose’a i E. H. Kronheimera nad strukturą przestrzeni przyczynowych, które otworzyły drogę do bardziej ogólnego, aksjomatycznego ujęcia relacji czasowych i przyczynowych.
Bezpośrednim zapleczem programu zbiorów przyczynowych stały się wyniki pokazujące, że w odpowiednich klasach czasoprzestrzeni struktura przyczynowa zawiera bardzo dużą część informacji geometrycznej. W szczególności twierdzenie Davida Malamenta, rozwijające wcześniejsze rezultaty Christophera Zeemana oraz Stephena Hawkinga, A. R. Kinga i P. J. McCarthy’ego, wiąże strukturę przyczynową z geometrią konforemną czasoprzestrzeni.