Połączenie tej informacji z miarą objętości daje motywację dla zasady, że porządek i liczność mogą wystarczyć do odzyskania geometrii makroskopowej.
Współczesny program zbiorów przyczynowych został sformułowany przede wszystkim przez Lucę Bombellego, Joohana Lee, Davida Meyera i Rafaela Sorkina w pracy z 1987 roku. Od tego czasu rozwijano zarówno część kinematyczną programu, dotyczącą definicji i własności dyskretnych porządków przyczynowych, jak i próby nadania im dynamiki kwantowej oraz możliwych konsekwencji fenomenologicznych.
Definicja Zbiór przyczynowy jest zbiorem wyposażonym w relację która spełnia cztery podstawowe warunki: zwrotność: dla każdego zachodzi antysymetryczność: jeżeli i to przechodniość: jeżeli i to lokalna skończoność: dla dowolnych zbiór jest skończony.
Zapis oznacza zwykle, że oraz . Fizyczna interpretacja jest taka, że elementy zbioru reprezentują zdarzenia czasoprzestrzenne, natomiast relacja porządku opisuje ich możliwe następstwo przyczynowe. Warunek lokalnej skończoności jest kluczowy: to on wprowadza dyskretność, ponieważ między dwoma porównywalnymi elementami może znajdować się tylko skończona liczba zdarzeń pośrednich.