elementów dyskretyzacja zadanej czasoprzestrzeni
Związek z czasoprzestrzenią ciągłą Jednym z głównych pytań programu jest to, kiedy zbiór przyczynowy można uznać za dobry dyskretny odpowiednik ciągłej czasoprzestrzeni. Rozważa się wówczas osadzenie zbioru przyczynowego w modelu czasoprzestrzeni takim, by porządek w zbiorze odpowiadał strukturze przyczynowej w czasoprzestrzeni, a liczba elementów w danym obszarze była proporcjonalna do jego objętości. Takie osadzenie nazywa się wiernym, jeżeli zachowuje porządek przyczynowy oraz rozmieszcza elementy jednorodnie względem miary objętości czasoprzestrzeni przy ustalonej gęstości.
Ważną rolę odgrywa tu podstawowa hipoteza programu, zwana Hauptvermutung (z niem. „główna hipoteza”), zgodnie z którą ten sam zbiór przyczynowy nie powinien dopuszczać wiernych osadzeń w dwóch makroskopowo różnych czasoprzestrzeniach. W praktyce często stosuje się konstrukcję odwrotną, zwaną zraszaniem Poissona (ang.