Stefan Słocki (ur. 2 maja 1913 we Lwowie, zm. 17 września 1990 w Zielonej Górze) – polski malarz, rzeźbiarz, grafik i animator życia artystycznego, związany przede wszystkim z Zieloną Górą. Uważany jest za jednego z pionierów powojennego środowiska artystycznego Ziemi Lubuskiej oraz przedstawiciela malarstwa industrialnego w Polsce. Uprawiał abstrakcję geometryczną z pogranicza rzeźby i malarstwa, rysunki realistyczne i abstrakcyjne, a także planszowe malarstwo socrealistyczne. Podejmował także próby portretowe i metaforyczne tematy związane z muzyką.
Życiorys Stefan Słocki uczył się prywatnie do 1932 pod kierunkiem malarzy krakowskich Saszy Blondera i Łeopolda Łewyckiego. Studiował w latach 1930–1933 na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem profesora Wojnarowskiego. Następnie kontynuował edukację artystyczną we Lwowie oraz na Wydziale Rzeźby w Warszawie. Przed II wojną światową pracował jako kreślarz, jak również scenograf w Łucku.
Był związany z lewicową awangardą artystyczną oraz Grupą Krakowską, której członkowie dążyli do połączenia rewolucji artystycznej z przemianami społecznymi.