Słocki postrzegał sztukę jako narzędzie oddziaływania społecznego i moralnego, jednocześnie broniąc wolności twórczej i prawa artysty do niezależności od ideologicznych nakazów.

W 1945, po zakończeniu II wojny światowej, przybył do Zielonej Góry jako repatriant z Kresów Wschodnich. Początkowo żył w trudnych warunkach materialnych, utrzymując się między innymi z malowania szyldów i reklam. Z czasem stał się jedną z najważniejszych postaci kształtujących życie artystyczne regionu lubuskiego. W 1948 współtworzył Grupę Zielonogórskich Artystów Plastyków (1948–1950), pierwszą organizację integrującą lokalne środowisko twórcze. Był także inicjatorem cyklicznych Wystaw Artystów Plastyków Ziemi Lubuskiej (1947–1951) oraz członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków (jednym z sześciu artystów z Zielonej Góry). Angażował się w organizację wystaw, plenerów oraz wydarzeń promujących kulturę i sztukę na Ziemi Lubuskiej. Równolegle pracował aż do emerytury jako plastyk, inspektor BHP oraz redaktor stałej gazetki w Zakładach Produkcji Taboru Kolejowego Zastal w Zielonej Górze .

Pochowany na Starym Cmentarzu przy ul. Wrocławskiej w Zielonej Górze.