Chawa Wołowicz była jedną z dziesiątek tysięcy młodych więźniarek, które zaszły w ciążę, urodziły dziecko i przedwcześnie straciły je z powodu złych warunków w więziennych żłobkach, niedożywienia, restrykcyjnego harmonogramu karmienia piersią i panującego okrucieństwa.
Przez wiele lat brała udział w amatorskich, obozowych przedstawieniach teatralnych, począwszy od grupy teatralno-estradowej w Siewżełdorłagu kierowanej przez . Organizowała również teatr lalek.
Z łagru została zwolniona 20 kwietnia 1953 r. Po obozie przez trzy lata przebywała na zesłaniu w Kraju Krasnojarskim do 1956 r. W 1957 r. wróciła do rodzinnej Meny. Pracowała jako świniarka, stróżka i i palaczka. Od 1958 r. kierowała teatrem lalek przy miejscowym domu kultury.
Została zrehabilitowana 28 grudnia 1963 r.
Zmarła 14 lutego 2000 r. w Menie. Została pochowana na tamtejszym cmentarzu żydowskim.