Jerzy Siwiński (ur. 21 listopada 1908 w Słodkowie, zm. 24 grudnia 1990) – polski inżynier elektryk, naukowiec, nauczyciel akademicki w Politechnice Śląskiej.
Życiorys Urodził się w inteligenckiej rodzinie Jana (zm. 1937) i Marii z domu Chwalińskiej (zm. 1937). Ukończył gimnazjum matematyczno-przyrodnicze w Łęczycy, gdzie w 1927 r. zdał maturę. Następnie studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej uzyskując w 1932 r. dyplom inżyniera elektryka na specjalności urządzenia elektryczne. Po uzyskaniu dyplomu, studiował pod kierunkiem prof. Romana Trechcińskiego dodatkową specjalność „centrale automatyczne”. W latach 1933–1937 pracował jako inżynier w Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafii w Poznaniu, a w latach 1937–1939 był naczelnikiem i głównym inżynierem Urzędu Telefonii i Telegrafii w Krakowie. Równocześnie pracował jako nauczyciel w Szkole Przemysłowej w Krakowie (1938–1939), gdzie prowadził wykłady z central automatycznych oraz sygnalizacji.
Podczas okupacji niemieckiej, w latach 1939–1945 pracował jako nauczyciel w Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki w Krakowie, wykładając urządzenia elektryczne oraz sygnalizację i sterowanie zdalne.