W latach 1940–1944 pracował także jako samodzielny rzemieślnik Cechu Elektroinstalatorów w Krakowie, a w latach 1943–1944 działał konspiracyjnie w Armii Krajowej.
Po zakończeniu działań wojennych na Górnym Śląsku został zatrudniony od 29 stycznia 1945 r. w Dyrekcji Okręgowej Poczet i Telekomunikacji w Katowicach na stanowisku wicedyrektora Okręgu, a z dniem 1 maja 1945 r. – dyrektora, którym był do 1 marca 1952 r. Równocześnie od 1948 r. związał się z Politechniką Śląską w Gliwicach, gdzie był zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy, początkowo jako prowadzący wykłady zlecone (miernictwo teletechniczne, centrale międzymiastowe, aparaty i łącznice telefoniczne, prowadzi laboratorium teletechniczne), a od 1 września 1951 r. jako zastępca profesora w Katedrze Elektryfikacji Kopalń na Wydziale Górniczym. 1 marca 1952 r. podjął stałą pracę naukową i pedagogiczną na Politechnice Śląskiej. Na Oddziale Elektrycznym Wydziału Górniczego, oraz na Wydziale Elektrycznym prowadził wykłady z zakresu elektroautomatyki przemysłowej. W 1955 r. na Politechnice Śląskiej uzyskał stopień naukowy kandydata nauk technicznych (doktorat) na podstawie rozprawy pt. Synteza i analiza schematów przekaźnikowo-stykowych w zastosowaniu do automatyzacji niektórych urządzeń górniczych. 27 kwietnia 1956 r.