Wiosną 1946 roku związał się z warszawską Wojskową Prokuraturą Okręgową nr 1, początkowo jako asesor, a następnie oficer śledczy. W kolejnych latach awansował w strukturach prokuratury wojskowej w stolicy, zajmując stanowiska podprokuratora i wiceprokuratora, aż pod koniec lipca 1949 roku objął funkcję sędziego w stołecznym Wojskowym Sądzie Rejonowym. Do końca sierpnia 1951 roku kontynuował pracę w strukturach stołecznego Wojskowego Sądu Rejonowego. Jego dalsza ścieżka zawodowa potoczyła się ku centralnym organom sprawiedliwości wojskowej, gdzie objął stanowisko sędziego w Wydziale I Najwyższego Sądu Wojskowego. W pionach tej instytucji spędził ponad dekadę – do czerwca 1962 roku – zdobywając w tym czasie kolejne stopnie oficerskie: najpierw podpułkownika, a następnie pułkownika. W połowie 1962 roku odnotował kolejny awans w hierarchii sądowniczej, stając na czele Wydziału IV w Izbie Wojskowego Sądu Najwyższego. Obok działalności orzeczniczej realizował się również na polu publicystycznym, publikując swoje teksty na łamach periodyku prawniczego „Palestra”.

Jako sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego zasiadał w składach, które utrzymały m.in. w mocy kary śmierci dla Adama Boryczki oraz wydały postanowienie o przedłużeniu aresztu dla Augusta Emila Fieldorfa „Nila”. Opuścił WSN w 1971 roku, został przeniesiony do rezerwy.