został zdemobilizowany (w stopniu podporucznika) i rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył (1927) i wyjechał na Śląsk, gdzie rozpoczął pracę w Oddziale Elektrycznym Stowarzyszenia Kotłów Parowych w Katowicach jako inżynier rewident. Zajmował się badaniem i oceną projektów urządzeń elektrycznych w kopalniach, elektrowniach, hutach i zakładach przemysłu chemicznego, bieżącą kontrolą stanu tych urządzeń oraz pomiarami. W 1931 r. przeniósł się do Kopalni Siemianowice na stanowisko kierownika działu maszynowego i kierownika rozbudowywanej tam elektrowni. W latach 1937–1939 pracował w Generalnej Dyrekcji Hut Wspólnoty Interesów Górniczo-Hutniczych w Katowicach na stanowisku kierownika Wydziału ElektrycznegoTomasz E. Kołakowski, Lucjan Nehrebecki, życie i twórczość (1900–1990) [dostęp 2026-06-11]..
Uczestniczył w kampanii wrześniowej jako porucznik rezerwy artylerii i walczył do końca w armii gen. Kleeberga, po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej (6 października 1939), z której zbiegł w listopadzie z obozu przejściowego w Radomiu. W czasie okupacji niemieckiej pracował w Nisku, Krakowie i Tomaszowskiej Fabryce Sztucznego Jedwabiu jako inżynier energetyk.