W 1945 r. powrócił na Śląsk. Od maja 1945 do marca 1948 r. był naczelnym dyrektorem przedsiębiorstwa Elektrownie Górnośląskie ELGÓR w Gliwicach nadzorując odbudowę zniszczonych elektrowni, stacji i linii wysokiego napięcia. W latach 1950–1952 pracował jako Naczelny Inżynier Centralnego Zarządu Energetyki w Warszawie i przyczynił się do zorganizowania ogólnokrajowego systemu elektroenergetycznego oraz Państwowej Dyspozycji Mocy (1951) i Zakładu Badań i Pomiarów „Energopomiar” (1952) gdzie pracował przez prawie 5 następnych lat na stanowisku głównego inżyniera. W latach 1957–1961 kierował pracami Biura Studiów Komitetu Elektryfikacji Polski, którego był twórcą.

W Politechnice Śląskiej pracował od 1946 do emerytury w 1971 r., najpierw na stanowisku wykładowcy, następnie – zastępcy profesora i kierownika Katedry Urządzeń Elektrycznych Prądów Silnych (od 1952), a po reorganizacji Politechniki - kierował Katedrą Elektrowni (1954–1970). Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1955 r., a zwyczajnego – w 1962 r. Był kierownikiem utworzonego z jego inicjatywy studium podyplomowego w zakresie elektroenergetyki (1968). Po utworzeniu Instytutu Energetyki Politechniki Śląskiej pełnił funkcję dyrektora (1969–1971).