Walczył też u boku Józef Bema w decydującej bitwie pod Temeszwarem. Jego przyjaciel Zygmunt Miłkowski, żołnierz Legionu Polskiego, a także jego dowódca, Józef Wysocki, proponowali mu emigrację, jednak Rulikowski chciał odmówił, gdyż zamierzał powrócić do ojczyznyVesztróczy Zsolt, A szabadságharc..., s. 35.
Został schwytany przez Rosjan i po kapitulacji pod Kapitulacja pod Világos przewieziony wraz z węgierskimi oficerami do Gyuli pod eskortą rosyjskiego pułku kawalerii, a następnie do Oradei, gdzie rosyjski sąd wojskowy skazał go na śmierć. 28 sierpnia 1849 Iwan Paskiewicz, głównodowodzący armii carskiej, kazał stracić RulikowskiegoMárton Hegyesi, Biharvármegye 1848–49-ben, Hügel Ottó Könyvnyomdája, Nagyvárad 1885, s. 231..
Rulikowski pochowany został w bezimiennym grobie. 20 kwietnia 1870 jego szczątki zostały przeniesione na cmentarz w Oradei, gdzie 4 września tego samego roku odsłonięto mu nagrobek (w 1889 roku odwrócono go w stronę wejścia na cmentarz)Vesztróczy Zsolt, A szabadságharc „elfeledett”..., s. 35.