Jednym z problemów CCC jest status masywnych cząstek stabilnych, takich jak protony lub elektrony. W tym kontekście Penrose zakłada, że protony ostatecznie ulegną rozpadowi, traktując to jako hipotezę niewiele odbiegającą od konwencjonalnej fizyki. Rozpad elektronu ani utrata jego masy nie są natomiast elementami standardowych scenariuszy fizyki cząstek. Z tego powodu wymóg „bezmasowej” dalekiej przyszłości jest jedną z najbardziej spekulatywnych części modelu.
Penrose łączy CCC także ze swoją , według której bardzo wczesny Wszechświat miał szczególnie niski stopień entropii grawitacyjnej. W modelu cyklicznym granica między eonami ma przenosić stan niskiej krzywizny Weyla, co miałoby wyjaśniać, dlaczego Wielki Wybuch był tak uporządkowany grawitacyjnie mimo wysokiej temperatury.
Czarne dziury i informacja W CCC bardzo duże znaczenie ma odległa przyszłość czarnych dziur. W standardowym opisie czarne dziury mogą w końcu parować wskutek promieniowania Hawkinga, a po bardzo długim czasie ich masa przechodziłaby w promieniowanie. Penrose sugerował, że taki proces pomaga doprowadzić eon do stanu, w którym dominują cząstki bezmasowe, i opis konforemny staje się naturalny.