Analiza Dylana Jowa i Douglasa Scotta z 2020 roku odtworzyła silny sygnał dla wcześniej wybranych rozmiarów pierścieni. Po uwzględnieniu , czyli korekty związanej z wyszukiwaniem anomalii w wielu miejscach i skalach, 13% symulacji dawało jednak sygnał silniejszy niż dane rzeczywiste. Odpowiadało to poziomowi ufności 87%, niewiele przekraczającemu jedno odchylenie standardowe, i nie stanowiło statystycznie przekonującego dowodu na CCC.
W reanalizie opublikowanej w 2024 roku (z preprintem z 2022 roku) Eve Bodnia i współpracownicy zbadali dane Plancka i WMAP pod kątem obu rodzajów sygnałów. Po zastosowaniu masek pierwszego planu i wyłączeniu kilku nietypowo jasnych lub ciemnych kilkupikselowych plam nie znaleźli statystycznie istotnych kręgów niskiej wariancji. Nie stwierdzili też statystycznie istotnych punktów Hawkinga o testowanym przestrzennie gaussowskim profilu, amplitudzie 100–400 µK i rozmiarze kątowym 0,7–1,2°. Autorzy podkreślili zarazem, że brak tych sygnałów w danych dostępnych do 2024 roku nie obala CCC, lecz wskazuje na potrzebę dokładniejszych danych lub bardziej precyzyjnych przewidywań modelu.