W 2013 roku Gurzadyan i Penrose zastosowali do danych WMAP procedurę , która nie korzystała z symulowanych map. Przekształcała ona obraz nieba tak, że poszukiwanie okręgów odpowiadało szukaniu zdeformowanych eliptycznie pierścieni w danych rzeczywistych. DeAbreu i współpracownicy wykazali jednak, że takie przekształcenie zmienia korelacje temperatury i profil wariancji, dlatego porównanie z niezmienionym progiem nie było miarodajne. W pracy z 2016 roku Gurzadyan i Penrose przedstawili analizę danych Plancka, która według nich dawała obraz podobny do wcześniejszych wyników WMAP.
Punkty Hawkinga Tzw. punkty Hawkinga zaproponowali w 2018 roku Daniel An, Krzysztof Meissner, Paweł Nurowski i Roger Penrose, a ich pracę opublikowano w 2020 roku w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. Według interpretacji CCC są to niewielkie obszary podwyższonej temperatury w mapach CMB, pozostałe po parowaniu supermasywnych czarnych dziur z poprzedniego eonu. W kolejnych analizach kluczowe stało się pytanie, czy zgłaszane punkty są statystycznie odróżnialne od fluktuacji oczekiwanych w standardowym modelu.