Studia ukończył w roku akademickim 1949/50 uzyskując stopień magistra nauk technicznych inżyniera elektryka (nr dyplomu 64) w zakresie teletechniki za pracę dyplomową pt. Kable koaxialne i ich własności transmisyjne. W roku akademickim 1953/54 został mianowany na stopień zastępcy profesora i zaczął pełnić funkcję kierownika Katedry Elektroautomatyki Przemysłowej. W latach 1953–1956 pełnił też funkcję prodziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej. W 1960 r. obronił pracę doktorską pt. Studium nad własnościami regulacyjnymi przeciwprądowego wymiennika cięgła, ze zmiennym przepływem jednego medium (promotor: doc. dr Witold Około-Kułak). W 1962 r. habilitował się na podstawie pracy pt. Zarys ogólnej metody doboru regulacyjnie optymalnego aparatu wymiany ciepła oraz jego zastępczej uproszczonej funkcji przejścia. Został mianowany na stopień docenta etatowego. W 1964 r. w nowo powołanym Wydziale Automatyki został kierownikiem Katedry Urządzeń i Układów Automatyki. Kierował też Studium Podyplomowym Automatyki. Po reorganizacji w 1969 r. pełnił funkcje kierownika Zakładu Urządzeń i Układów Automatyki w Instytucie Automatyki Przemysłowej i Pomiarów, utworzonym z połączenia dwu Katedr. W latach 1973–1976 odbył staże w Katedrze Automatyki Kotłów i Turbin Parowych Wyższej Szkoły Technicznej w Zurychu (niem.