W. Geoffrey Arnott argumentuje, że Żaby służą jako narzędzie edukowania i udzielania wskazówek społeczeństwu. W sztuce znajduje się wiele fragmentów przedstawiających poetów i dramaturgów jako wychowawców oraz nauczycieli. Szczególnie istotny jest ustęp, w którym postać Ajschylosa twierdzi, że po wystawieniu swojej tragedii wykształcił ateńską publiczność w duchu wytrwałości i skutecznego pokonywania wrogów. Motyw poetów pełniących funkcję doradców w Żabach jest rozwijany przede wszystkim poprzez trzy główne postacie sztuki: Ajschylosa, Eurypidesa oraz Dionizosa.
Sam autor sztuki występuje w roli nauczyciela i doradcy w kwestiach politycznych za pośrednictwem swojej twórczości. Najwyraźniej ujawnia się to podczas parabazy, w której chór apeluje do publiczności o umożliwienie powrotu wygnanym oligarchom, usuniętym z Aten po przywróceniu demokracji ateńskiej w 410 r. p.n.e. Parabazie tej przypisuje się jedną z głównych przyczyn sukcesu Żab podczas święta w 405 r. p.n.e. Zwycięstwo sztuki i zdobycie pierwszego miejsca, mogło przyczynić się do powstania klimatu politycznego bardziej przychylnego osobom przebywającym na wygnaniu. W 405 r. p.n.e. wygnańcy, choć nie zostali do tego formalnie upoważnieni, uzyskali możliwość powrotu do Aten i odzyskania praw obywatelskich pod określonymi warunkami, zachowanymi w mowie Andokidesa.