Opierał się przy tym głównie na niepublikowanym manuskrypcie autorstwa z 1967. Notatki z kursu opracował wspólnie z , a następnie opublikowano je w materiałach konferencji o teorii katastrof w Seattle w 1975 oraz w wydanym w 1977 zbiorze prac Zeemana. W 1966 i 1974 Zeeman wygłaszał referaty na zaproszenie podczas Międzynarodowego Kongresu Matematyków.

Zeeman był szczególnie aktywny w propagowaniu zastosowań matematyki, zwłaszcza teorii katastrof, w biologii i naukach o zachowaniu.

Krytyka zastosowań teorii katastrof Szerokie zastosowania teorii katastrof do zjawisk z biologii, ekonomii i nauk społecznych proponowane przez Zeemana spotkały się z krytyką. W 1977 Hector Sussmann i Raphael Zahler argumentowali w „Nature”, że wiele takich modeli opiera się na „błędnym rozumowaniu, naciąganych założeniach, mylnych wnioskach i przesadzonych deklaracjach”, a rok później rozwinęli ten zarzut w obszernym studium w czasopiśmie Synthese. Krytyczną recenzję zbioru prac Zeemana o teorii katastrof opublikował w 1978 Stephen Smale. Według biografa Zeemana, Davida Randa, recenzja Smale’a była dla Zeemana bolesna – tym bardziej że darzył jego matematyczne dokonania dużym szacunkiem – lecz odpowiedział on na te zarzuty.