John Parkinson (ur. 1567, pochowany 6 sierpnia 1650 w Londynie) – angielski botanik, zielarz i aptekarz, zaliczany do ostatnich wielkich angielskich autorów zielników oraz do prekursorów botaniki w Anglii. Był aptekarzem króla Jakuba I i członkiem założycielem , a za panowania Karola I pełnił funkcję królewskiego botanika. Najbardziej znany jest z dzieł (1629), opisującego uprawę roślin ogrodowych, oraz (1640), jednego z najobszerniejszych angielskich zielników XVII wieku. Prowadził ceniony ogród przy Long Acre w Londynie i utrzymywał szeroką sieć kontaktów botanicznych, a jego nazwiskiem upamiętniono rodzaj roślin .
Życiorys thumb|upright|Frontyspis Paradisi in Sole Paradisus Terrestris (1629) O pochodzeniu Parkinsona zachowały się niejednoznaczne informacje, a jego młodość bywa wiązana z Yorkshire. W wieku około czternastu lat przeniósł się do Londynu, by terminować jako aptekarz. Z czasem uzyskał pozycję aptekarza Jakuba I i znalazł się wśród założycieli Society of Apothecaries w grudniu 1617 roku. Do 1622 roku zasiadał także w Court of Assistants, organie zarządzającym tego stowarzyszenia, oraz brał udział w przygotowaniu listy leków, które mieli utrzymywać aptekarze.