Ścieżyńskiego miał zostać zwolniony, czemu sprzeciwił się mjr Włodzimierz Tyszkiewicz. „Dopiero po długich korowodach i trudnościach ze strony dog Kraków pomimo kilkakrotnej interwencyi gener Zielińskiego” został przekazany do dyspozycji Dowództwa „Wschód”. Na koniec rozmowy mjr Ścieżyński stwierdził „zrobiono w tej sprawie wielkie świństwo”.
7 lipca 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora i przydzielony z dniem 18 maja 1919 do armii gen. HalleraDz. Rozk. Wojsk. Nr 77 z 16 lipca 1919, poz. 2503, 2534.. Został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu zapasowego 50 pułku piechoty w Dubnie. Wyróżnił się w dniach 7–21 lipca 1920 dowodząc obroną fortu Zahorce. W międzyczasie (15 lipca 1920) został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W sierpniu 1920 uczestniczył w obronie Warszawy, a także w pościgu za wycofującymi się wojskami Armii Czerwonej. Za postawę wykazaną podczas wojny polsko-bolszewickiej, 15 marca 1921 odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy.