1 czerwca 1921 w dalszym ciągu pełnił służbę w 50 pp na stanowisku komendanta kadry batalionu zapasowego. Na początku 1922 został formalnie przeniesiony do rezerwy i jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej. Z dniem 1 października 1922 został przeniesiony w rezerwie do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko dowódcy kadry batalionu zapasowego. Później został przydzielony na stanowisko przedstawiciela ministra spraw wojskowych przy Powiatowej Komisji Nadawczej w Dubnie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 11. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Następnie został przeniesiony do 43 pułku piechoty w Dubnie. W maju 1925 wykazany na stanowisku dowódcy III batalionu. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 65 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko kwatermistrza. 4 marca 1928 prezydent RP przemianował go z dniem 1 stycznia 1928 na oficera zawodowego w korpusie oficerów piechoty, w stopniu majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1919 i 2. lokatą. 23 stycznia 1929 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1929 i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 65 pp. W grudniu 1929 został przeniesiony do 25 pułku piechoty w Piotrkowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.