Spójne historie () – podejście interpretacyjne do mechaniki kwantowej, w którym prawdopodobieństwa przypisuje się nie pojedynczym własnościom układu, lecz całym sekwencjom zdarzeń kwantowych, nazywanym historiami. Podejście bywa nazywane także consistent quantum theory, a w bliskim wariancie również decoherent histories („historie dekoherentne”). Prawdopodobieństwa takie mają sens tylko dla rodzin historii spełniających odpowiedni warunek spójności albo dekoherencji, dzięki któremu można stosować zwykłe reguły rachunku prawdopodobieństwa.
Podejście to zostało zaproponowane przez Roberta B. Griffithsa w 1984 roku, a następnie rozwijane m.in. przez Rolanda Omnèsa oraz przez Murraya Gell-Manna i Jamesa Hartle’a. Jego celem jest sformułowanie standardowej mechaniki kwantowej bez traktowania pomiaru i kolapsu funkcji falowej jako odrębnych, fundamentalnych procesów. W tym sensie spójne historie są interpretacją standardowego formalizmu, a nie konkurencyjną teorią dającą inne przewidywania eksperymentalne.