Omnès przedstawiał je jako logiczne uściślenie mechaniki kwantowej, w którym klasyczne fakty doświadczalne można rozumieć przez spójne rodziny historii, a reguła redukcji stanu traci status fundamentalnego procesu fizycznego.
Krytycy zwracają uwagę, że formalizm dopuszcza zwykle wiele wzajemnie niezgodnych rodzin historii. Powstaje wtedy pytanie, czy podejście rzeczywiście wyjaśnia, dlaczego w danej sytuacji należy użyć jednej konkretnej rodziny, czy tylko przesuwa problem na wybór schematu opisu. Adrian Kent i Jim McElwaine argumentowali, że bez dodatkowej reguły wyboru zbioru historii formalizm nie daje w pełni określonego algorytmu przewidywania, które historie należy traktować jako fizycznie właściwe.
Obrońcy programu odpowiadają, że żądanie jednej uprzywilejowanej rodziny jest samo w sobie dziedzictwem klasycznego sposobu myślenia. Według nich różne spójne rodziny mogą odpowiadać różnym poprawnym pytaniom o ten sam układ, a zakaz ich mieszania jest nie wadą formalizmu, lecz konsekwencją kwantowego sposobu opisu. Spór ten sprawia, że spójne historie pozostają rozpoznawalną, technicznie rozwiniętą, ale nie powszechnie przyjętą interpretacją mechaniki kwantowej.
Zobacz też dekoherencja kwantowa kopenhaska interpretacja mechaniki kwantowej problem pomiaru
Przypisy