Henri-François-Xavier de Belsunce de Castelmoron (ur. 9 grudnia 1670 w La Force, zm. 4 czerwca 1755 w Marsylii) – francuski duchowny katolicki, biskup Marsylii w latach 1710–1755.
Biografia Henri François-Xavier de Belsunce de Castelmoron był drugim synem Armanda II de Belsunce de Castelmoron, markiza Castelmoron, barona Gavaudun, lorda Vieille-ville i Born, wielkiego seneszala i gubernatora prowincji i Condomais, oraz Anny Nompar de Caumont de Lauzun. Matka była siostrą księcia Antoine Nompar de Caumont. Rodzice byli wyznania hugenockiego.
Mając 16 lat, Henri przeszedł z protestantyzmu na katolicyzm, po wydaniu przez króla Ludwika XIV edyktu z Fontainebleau, odwołującego edykt nantejski. Uczył się w paryskim Lycée Louis-le-Grand. W 1689 roku wstąpił do zakonu jezuitów. Opuścił go w 1701 roku ze względu na stan zdrowia. Święcenia kapłańskie przyjął w 1703 roku.
Pełnił funkcję wikariusza generalnego diecezji Agen. W 1706 roku zmarła ciotka Susanne-Henriette de Foix de Candalle. Belsunce napisał książkę o jej życiu – Vie de Suzanne de Foix. 5 kwietnia 1709 Ludwik XIV mianował go biskupem Marsylii. Decyzja królewska została zatwierdzona przez papieża Klemensa XI 19 lutego 1710 roku. Sakrę biskupią przyjął 30 marca 1710 roku z rąk kard.