Louis-Antoine de Noailles, arcybiskupa Paryża.
Po wydaniu przez papieża Klemensa XI konstytucji apostolskiej Unigenitus, potępiającej tezy oratorianina Pasquiera Quesnela, biskup Belsunce energicznie przeciwstawił się protestującym duchownym, tzw. „apelantom”. Zakazał oratorianom głoszenia kazań oraz odebrał im uprawnienia do udzielania sakramentów. Stanowczo potępił jansenizm.
Wydarzeniem, które naznaczyło lata episkopatu Belsunce’a, była wielka zaraza w Marsylii w 1720 roku. Gdy notable skorzystali z możliwości opuszczenia miasta na statkach udających się do Włoch, biskup Belsunce pozostał ze swoimi wiernymi. Organizował pomoc dla potrzebujących, czym zasłużył sobie na miano „Dobrego biskupa” (). Biskup Belsunce urządził procesję i poświęcił miasto Najświętszemu Sercu Jezusa podczas mszy odprawionej 1 listopada na bulwarze, który obecnie nosi jego imię. Inspiratorką zawierzenia była klauzurowa zakonnica ze zgromadzenia wizytek Anne-Madeleine Rémusat. Postawa biskupa została doceniona m.in. przez poetów (Belsunce ou la pestede Marseille) i Alexandra Pope’a (Essay on Man) oraz literata Victora Hugo (Discours contre la loi Falloux przed parlamentem 15 stycznia 1850).