Do wydarzeń marsylskich i postawy Belsunce’a nawiązali również: François-René de Chateaubriand w Pamiętnikach zza grobu i Albert Camus w Dżumie.
Po ustaniu epidemii w październiku 1723 roku, za sugestią wuja księcia Nompar de Caumont, regent mianował biskupa Belsunce ordynariuszem na północy Francji. Belsunce odmówił, chcąc zostać ze swymi doświadczonymi losem diecezjanami. Odmówił również wyniesienia na stolicę metropolitalną w Bordeaux. Podczas zgromadzenia duchowieństwa w 1725 Belsunce oświadczył, że w walce z epidemią życie oddało 250 księży i osób zakonnych. Papież Klemens XII przesłał mu paliusz. W 1726 roku uczestniczył w synodzie prowincjonalnym w Embrun, zwołanym w celu potępienia jansenistycznych poglądów , biskupa . Po 1730 roku Belsunce wspierał szkolnictwo podstawowe i średnie. Sprzyjał jezuitom i ich nowemu kolegium, któremu nadano jego imię.
Belsunce był opatem komendatoryjnym w regionie Vivarais. Jako członek Akademii Marsylskiej, uczestniczył w kilku spotkaniach, zwłaszcza 12 stycznia 1746 roku, na którym przyjęto jako członka stowarzyszonego Voltaire.
W latach 1747–1751 pod jego nazwiskiem ukazały się trzy tomy dzieła „Starożytność Kościoła Marsylskiego i sukcesja jego biskupów” ().