Ten sam schemat stosuje się nie tylko do położenia, lecz także do innych wielkości mierzalnych, takich jak pęd, energia albo moment pędu. W zależności od reprezentacji funkcja falowa może być zapisana w bazie położenia, pędu albo w innej bazie stanów własnych. Kwadrat modułu odpowiedniej amplitudy prawdopodobieństwa daje wtedy rozkład wyników pomiaru danej wielkości.
W zapisie Diraca stan czysty układu reprezentuje znormalizowany wektor w przestrzeni Hilberta. Jeżeli mierzona wielkość ma dyskretne wyniki a oznacza rzut na podprzestrzeń stanów odpowiadających wynikowi to prawdopodobieństwo otrzymania tego wyniku wyraża się przez wartość oczekiwaną rzutu.
W przypadku niezdegenerowanym, gdy wynikowi odpowiada znormalizowany wektor własny wzór upraszcza się do kwadratu modułu amplitudy.
Stąd bierze się skrótowe stwierdzenie, że prawdopodobieństwo jest „kwadratem amplitudy”. Dokładniej jest to iloczyn amplitudy zespolonej i jej sprzężenia, czyli kwadrat modułu amplitudy – liczba rzeczywista i nieujemna.
Najprostszym przykładem jest kubit w stanie Pomiar w bazie daje wynik 0 z prawdopodobieństwem oraz wynik 1 z prawdopodobieństwem przy czym .