Ludwik Drożański (ur. 22 czerwca 1890 w Brzostku, zm. 31 lipca 1944 w Krakowie) – polski podinspektor Policji Państwowej II Rzeczypospolitej, komendant policji w Krakowie, działacz Polskiego Państwa Podziemnego.
Życiorys Urodził się 22 czerwca 1890 w Brzostku. W latach 1912–1913 należał do Związku Strzeleckiego. Podczas I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej jako szeregowy.
Służba w Policji Państwowej Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Policji Państwowej. Od 1921 pełnił funkcję komendanta powiatowego w Jaśle. W latach 1923–1928 był komendantem powiatowym w Tarnowie. Następnie w latach 1935–1936 zastępcą komendanta Policji Państwowej Warszawy, a w latach 1936–1939 komendantem Policji Państwowej Krakowa.
II wojna światowa We wrześniu 1939, gdy wojska niemieckie zbliżały się do Krakowa, wraz z innymi policjantami, ewakuował się na tereny południowo-wschodniej Polski w raz z archiwami policyjnymi. We Lwowie dołączył do kierownictwa Policji Państwowej zmierzającego ku granicy polsko-rumuńskiej. Został internowany w Rumunii w miejscowości Pitesti. W Krakowie pozostawił żonę Marię i dwójkę dzieci. W 1940 zostali oni aresztowani przez Gestapo za ukrywanie w mieszkaniu członka podziemia przez gestapo. W rezultacie zostali oni po śledztwie wywiezieni do obozów koncentracyjnych.